– Samo bieganie nie jest problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś chce zbyt szybko wejść na wyższy poziom, a organizm nie jest na to gotowy. W gabinecie regularnie widzimy pacjentów, którzy trafiają do nas nie dlatego, że biegają, ale dlatego, że robią to bez planu, bez przygotowania i mimo sygnałów ostrzegawczych. Bardzo często schemat wygląda podobnie: najpierw jest duża motywacja, potem dokładanie kilometrów, tempo, start zapisany na zawody, a na końcu pojawia się ból, który przez długi czas jest ignorowany. Wielu osobom wydaje się, że bieganie to tak naturalna aktywność, że nie da się go robić źle. A właśnie przy regularnym bieganiu błędy wychodzą bardzo szybko i mogą skończyć się przeciążeniem – mówi Remigiusz Rzepka, fizjoterapeuta enel-sport.

10 błędów, które najczęściej popełniają amatorzy biegania

1. Za dużo, za szybko

To jeden z najczęstszych błędów u osób, które wkręcają się w bieganie. Na początku motywacja jest duża, więc rośnie liczba treningów, dystans i tempo, ale organizm nie nadąża z adaptacją. Tkanki potrzebują czasu, żeby przyzwyczaić się do nowych obciążeń. Jeśli ktoś przyspiesza za szybko, zwykle prędzej czy później może pojawić się przeciążenie.

2. Ból musi być

Wielu biegaczy uważa, że skoro trening ma być wymagający, to ból jest czymś normalnym. Tymczasem zmęczenie mięśni po wysiłku to jedno, a ból, który wraca przy kolejnych biegach albo pojawia się po wejściu po schodach, to już co innego. Organizm bardzo rzadko wysyła takie sygnały bez powodu. Ignorowanie ich zwykle nie buduje formy, tylko wydłuża drogę do specjalisty.

3. Jak biegam, to nie muszę robić siły

To mit, który bardzo szybko mści się u amatorów. Samo bieganie nie wzmacnia wszystkiego, czego potrzebuje ciało, żeby dobrze znosić regularne obciążenia. Bez pracy nad pośladkami, stabilizacją bioder, łydkami i tułowiem trudniej utrzymać dobrą kontrolę ruchu, a wtedy stawy i ścięgna dostają większe obciążenie, niż powinny. Bieganie bez siły to bardzo często prosta droga do przeciążenia.

4. Weekendowy zryw

W tygodniu mało ruchu, a w weekend nagle 10 kilometrów, mocny trening albo start. Takie podejście wygląda ambitnie, ale dla organizmu jest po prostu nierówne i trudne do udźwignięcia. Ciało dużo lepiej znosi regularność niż jednorazowe zrywy. W bieganiu naprawdę więcej daje systematyczność niż jeden bohaterski trening raz na kilka dni.

5. Rozgrzewka? Szkoda czasu

To bardzo częsty błąd, zwłaszcza u osób, które chcą po prostu szybko wyjść i odhaczyć trening. Tymczasem kilka minut rozgrzewki może wyraźnie poprawić jakość biegu i zmniejszyć ryzyko problemów, szczególnie jeśli ktoś spędza cały dzień przy biurku albo wychodzi biegać rano, kiedy ciało jest jeszcze sztywne. Rozgrzewka nie musi być długa, ale powinna przygotować stawy, mięśnie i układ nerwowy do pracy.

– Rozgrzewka jest ważna nie dlatego, że tak wypada, tylko dlatego, że realnie przygotowuje ciało do wysiłku. Kilka minut ruchu, aktywacji i spokojnego wejścia w tempo naprawdę robi różnicę. Gdy ktoś od razu rusza mocno, organizm pracuje gorzej, a technika biegu częściej się rozsypuje już od pierwszych minut – mówi Remigiusz Rzepka, fizjoterapeuta enel-sport.

6. Leczenie z TikToka

Boli kolano albo piszczel, więc internet podpowiada szybkie rozwiązanie: rolka, taśma, dwa ćwiczenia i można wracać na trasę. Problem w tym, że podobne objawy mogą wynikać z zupełnie różnych przyczyn. To, co pomogło jednej osobie, u innej może niczego nie zmienić albo wręcz pogorszyć sprawę. Leczenie z internetu daje poczucie kontroli, ale często tylko opóźnia właściwą diagnozę.

7. Taping zamiast terapii

Taping bywa pomocny, ale nie jest cudownym rozwiązaniem. Może zmniejszyć dyskomfort, poprawić czucie ruchu albo dać chwilowe wsparcie, ale nie usuwa przyczyny przeciążenia. Jeśli ktoś liczy, że sama taśma naprawi kolano czy łydkę, to zwykle się rozczaruje. Co więcej, to nie jest plaster, który samemu można nakleić jakkolwiek i oczekiwać efektu. Warto skonsultować to ze specjalistą, który wie, czy, kiedy i jaki taping zastosować.

8. Wkładki i buty na wszystko

Wielu amatorów szuka prostego rozwiązania: lepsze buty, specjalne wkładki i problem z głowy. Tyle że wkładki nie są dla każdego, a ich dobór powinien wynikać z konkretnej oceny funkcjonalnej, a nie z mody albo porady na wszelki wypadek. To samo z butami, nawet bardzo dobre obuwie nie naprawi przeciążenia, jeśli problem leży w technice, sile albo źle prowadzonym treningu. Obserwujemy trend kupowania butów poprawiających wynik w biegu ze względu na podwyższoną sprężystość podeszwy myśląc że to nas zwalania z budowania naturalnej adaptacji treningowej.

– Taping i wkładki mogą być wartościowym wsparciem, ale pod warunkiem, że są dobrze dobrane. To nie są uniwersalne narzędzia dla każdego biegacza i nie powinny być stosowane na chybił trafił. Najpierw trzeba wiedzieć, z czego wynika problem, a dopiero później decydować, czy w ogóle takie wsparcie ma sens i jak powinno wyglądać – podkreśla Remigiusz Rzepka, fizjoterapeuta enel-sport.

9. Masaż zamiast regeneracji

Masaż może przynieść ulgę, rozluźnić tkanki i poprawić samopoczucie po treningu, ale nie zastąpi regeneracji. Jeśli ktoś śpi za mało, biega mimo zmęczenia, nie planuje odpoczynku i stale dokłada organizmowi pracy, to jeden zabieg niczego nie załatwi. Regeneracja nie dzieje się na stole do masażu raz na dwa tygodnie. Ona jest potrzebna każdego dnia.

10. Za późno do specjalisty

To błąd, który zwykle sporo kosztuje. Wielu biegaczy przez długi czas liczy, że ból sam przejdzie, więc zmieniają buty, robią kilka dni przerwy, wracają do treningów i znowu trafiają w to samo miejsce. A problem narasta. Im dłużej takie objawy są ignorowane, tym większa szansa, że zamiast drobnej korekty obciążeń potrzebna będzie pełna diagnostyka i dłuższe leczenie.

– Pacjenci bardzo często trafiają do ortopedy dopiero wtedy, gdy sprawa jest już naprawdę zaawansowana. Przychodzą po tygodniach albo miesiącach bólu, po nieudanych próbach leczenia na własną rękę, czasem już z wyraźnym ograniczeniem aktywności. Tymczasem ból kolana u biegacza nie zawsze oznacza to samo. U jednych wystarczy rehabilitacja i zmiana obciążeń, u innych potrzebna jest dokładniejsza diagnostyka i konkretne leczenie. Co ważne, nawet w przypadku poważniejszych urazów jak zerwanie wiązadeł w kolanie, nie zawsze musimy myśleć o operacji. Obecnie sa dostępne mniej inwazyjne zabiegi, jak na przykład cross bracing, który pozwala na leczenie określonych przypadków w sposób zachowawczy, bez leczenia chirurgicznego. Im wcześniej biegacz zgłosi się po pomoc, tym większa szansa, że uda się zatrzymać problem zanim wyłączy go z aktywności na dłużej – mówi lek. Rafał Mikusek, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu enel-med.

Wzór dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” ma formę karty identyfikacyjnej z wielowarstwowego poliwęglanu, której warstwy zewnętrzne są przezroczyste, a środkowe – nieprzezroczyste. Pomiędzy nimi technikami druku offsetową i sitodrukową naniesiono elementy graficzne i zabezpieczające.

Czytaj także: Pracodawcy RP realizują projekt dotyczący szkolenia fizjoterapeutów >>>

Dokument jest spersonalizowany przy użyciu wielkich liter i cyfr z wykorzystaniem technologii grawerowania laserowego.

Wydanie nowego rozporządzenia w tej sprawie wynika ze znowelizowanej ustawy o Agencji Badań Medycznych. Dotychczasowe przepisy dotyczące wzoru dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” zachowują moc do 11 lipca 2022 roku.

Projekt rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie wzoru dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” został opublikowany na stronie Rządowego Centrum Legislacji 21 marca 2022.

Uwagi do projektu można przekazywać w ciągu 14-tu dni.

Link do projektu>>>

Tekst rozporządzenia uwzględnia zmiany wprowadzone rozporządzeniem ministra zdrowia z 13 kwietnia 2018 roku, zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty”.

Tekst jednolity nie obejmuje dwóch paragrafów rozporządzenia – paragrafu 2, zgodnie z którym dokumenty dotyczące prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty wydane zgodnie z dotychczasowym wzorem zachowują ważność, oraz paragrafu 3, zgodnie z którym rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Czytaj także: Jednoczasowa operacja z użyciem techniki laparoskopowej i robotycznej w Szpitalu Medicover>>>

Zgodnie z rozporządzeniem dokument „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” ma formę karty identyfikacyjnej, wykonanej z poliwęglanu, która zawiera zdjęcie, imię i nazwisko fizjoterapeuty, jego numer PESEL oraz numer prawa wykonywania zawodu.

Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest jedynym dokumentem potwierdzającym to prawo na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej.

Obwieszczenie ministra zdrowia dotyczące ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie wzoru dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw RP 6 października 2020 roku (poz. 1715).

Rozporządzenie określa, jakie dane powinien zawierać wpis do rejestru, w zależności od rodzaju podmiotu (podmiot leczniczy, praktyka zawodowa pielęgniarek, praktyka zawodowa fizjoterapeutyczna).

W przypadku gdy świadczenia zdrowotne w ramach wykonywanej praktyki zawodowej są udzielane w więcej niż jednym miejscu albo adres przyjmowania wezwań jest inny niż adres miejsca przechowywania dokumentacji medycznej, wpisuje się adres i numer telefonu każdego z tych miejsc.

Natomiast w przypadku, gdy fizjoterapeuta prowadzi więcej niż jeden rodzaj praktyki zawodowej, w rejestrze wpisuje się informacje o każdym z nich.

W rozporządzeniu zawarte są także informacje, co powinien zawierać wniosek o wpis do rejestru, wniosek o zmianę wpisu czy wniosek o wykreślenie z rejestru.

Na przykład w przypadku grupowej praktyki fizjoterapeutycznej wniosek o wpis do rejestru składa się z dwóch części, z których pierwsza obejmuje informacje o spółce wykonującej działalność leczniczą jako grupowa praktyka fizjoterapeutyczna, a druga – informacje o wspólnikach albo partnerach spółki.

Czytaj także: Od 1 kwietnia 2019 – możliwe praktyki zawodowe fizjoterapeutów>>>    

Rozporządzenie to było poprzedzone rozporządzeniem ministra zdrowia z 29 września 2011 roku w sprawie szczegółowego zakresu danych objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian w rejestrze oraz wykreśleń z tego rejestru, które straciło moc 2 kwietnia 2019.

Rozporządzenie zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw RP 1 kwietnia 2019>>>

Tak prowadzona opieka nad pacjentem umożliwia dobór najbardziej odpowiedniej  rehabilitacji oraz weryfikację zaleceń w trakcie jej trwania.

Fizjoterapeuta podczas konsultacji przeprowadza wywiad oraz badanie przedmiotowe, dopiera i przeprowadza najbardziej skuteczną ścieżkę procesu rehabilitacji. Rehabilitant na bieżąco ocenia postępy wdrożonej terapii oraz przekazuje wskazówki i zalecenia dotyczące pracy w domu.

Centrum Medyczne Damiana prowadzi w Warszawie szpital przy ulicy Wałbrzyskiej oraz sześć przychodni specjalistycznych, zlokalizowanych przy ulicach: Wałbrzyskiej (dwie placówki), Cybernetyki, Foksal oraz przy alei Zjednoczenia.

W lutym 2018 otwarta została nowa placówka Centrum Medycznego Damiana, zlokalizowana na warszawskim Ursynowie – Przy Bażantarii 8B, w pobliżu stacji metra Natolin, a we wrześniu 2018- przychodnia w warszawskim Centrum Praskim Koneser.

Centrum Medyczne Damiana powstało w 1994 roku. Należy do Grupy Medicover.

Czytaj także: Synevo: punkty pobrań w placówkach Centrum Damiana>>>

Ustawa z 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty wprowadziła przepisy określające zasady wykonywania zawodu fizjoterapeuty jako samodzielnego zawodu medycznego. Wraz z jej wejściem w życie, co nastąpiło 31 maja 2016 roku,  fizjoterapeuci stali się grupą zawodową podlegającą ścisłym zasadom wykonywania zawodu, które są zbliżone do zawodów lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarek i położnych.

Jednak w części dotyczącej uprawnień i obowiązków dotyczących form wykonywania zawodu fizjoterapeuty, uregulowania te zawierają rozwiązania mniej korzystne w porównaniu z samodzielnymi zawodami medycznymi. Chodzi o brak możliwości wykonywania zawodu w formie indywidualnych i grupowych praktyk zawodowych. Ta forma udzielania świadczeń zdrowotnych jest przystosowana do potrzeb prowadzenia działalności leczniczej osobiście oraz – zależnie od jej zakresu i rozmiaru – umożliwia ograniczenie wymogów organizacyjnych w porównaniu z pozostałymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

Jest to niekorzystne dla fizjoterapeutów, których znaczna część udziela świadczeń zdrowotnych osobiście, często wyłącznie w miejscu wezwania lub w jednym zakładzie leczniczym.

Zgodnie z projektem nowelizacji ustawy, nowe przepisy umożliwią wykonywanie zawodu fizjoterapeuty w formie indywidualnych i grupowych praktyk zawodowych. Brak takiego rozwiązania uniemożliwiłby w praktyce wykonywanie zawodu przez znaczną część fizjoterapeutów, co wpłynęłoby także niekorzystnie na zaspokojenie potrzeb pacjentów.

Nowe rozwiązania mają obowiązywać od 1 kwietnia 2019 roku, z wyjątkiem dwóch przepisów, które wejdą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Według danych Krajowej Izby Fizjoterapeutów w Polsce jest ponad 57 tysięcy zarejestrowanych fizjoterapeutów, którzy stanowią pod względem liczebności trzecią po lekarzach i pielęgniarkach medyczną grupę zawodową.

Czytaj także: Określono czynności zawodowe fizjoterapeuty>>>