Program Związku

Autor:
12 sierpnia 2017

1. Wzmacnianie roli prywatnych świadczeniodawców w ochronie zdrowia

Rola systemu zabezpieczenia społecznego w zapewnianiu ochrony zdrowia obywateli nie podlega dyskusji. Model zapewniania zabezpieczenia na wypadek choroby, który polega na powszechności i solidaryzmie społecznym jest elementem wyboru politycznego obywateli Polski (jak i innych krajów europejskich) i nie jest kwestionowany. W modelu tym znaczna część (w praktyce polskiej około 60%) wydatków na ochronę zdrowia pokrywana jest ze środków o charakterze publicznym. W tym rozumieniu system ten jest i pozostanie publiczny.

W odróżnieniu jednak do lat sprzed transformacji ustrojowej (1989) oraz późniejszej reformy opieki zdrowotnej (1999), określone funkcje w tym systemie, mogą i powinny pełnić podmioty prywatne.

Wspierając zasadę pomocniczości zapisaną w preambule Konstytucji RP, jesteśmy zdania, że rola władz publicznych i administracji publicznej powinna koncentrować się na kwestiach regulacji i nadzoru, a powinna być ograniczana w dziedzinie bieżącej działalności, w szczególności w dostarczaniu usług zdrowotnych.

2. Równe traktowanie świadczeniodawców publicznych i prywatnych

Pochodną postulatu pierwszego jest równość w traktowaniu podmiotów publicznych i prywatnych w działaniach administracji ochrony zdrowia; tak głównego płatnika publicznego, jakim jest NFZ jak i innych organów administracji, w tym nadzoru sanitarnego, administracji lokalnej, administracji rządowej szczebla wojewódzkiego.

Pomimo konstytucyjnej równości podmiotów prywatnych i publicznych, potwierdzonej dodatkowo zapisami ustawowymi i wzmocnionej regulacjami UE wspierającymi konkurencję, obserwuje się stale przykłady łamania tej zasady w ochronie zdrowia w Polsce. Przykłady te dotyczą preferowania podmiotów publicznych w kontraktowaniu świadczeń, realizacji programów zdrowotnych na szczeblu administracji samorządowej, jak również stosowaniu różnych miar dla podmiotów prywatnych i publicznych w postępowaniu administracyjnym (np. nadzoru sanitarnego).

Postulujemy zatem rygorystyczne stosowanie zasady równego traktowania podmiotów i zwalczanie praktyk ograniczających konkurencję, w szczególności pomiędzy podmiotami publicznymi i prywatnymi. Zasada ta powinna dotyczyć dostępu do środków publicznych na świadczenia zdrowotne, ale również do środków inwestycyjnych, głównie unijnych. Równe traktowanie powinno mieć także miejsce w procesie rejestracji zakładów opieki zdrowotnej i dostępu do środków wydawanych przez samorządy lokalne na utrzymanie i rozwój infrastruktury ochrony zdrowia.

Równe traktowanie powinno także objawiać się możliwością pobierania kwot za świadczenia nieobjęte kontraktem przez placówki publiczne, a także powinno oznaczać, że placówki te nie będą prawem zmuszane do szczególnego traktowania personelu (patrz: ustawa 203).

3. Rozwiązanie problemu upośledzenia podmiotów ochrony zdrowia w dziedzinie VAT

Podmioty świadczące usługi medyczne, jako zwolnione z VAT, nie mają możliwości odliczenia podatku VAT opłaconego w wyniku nabycia materiałów i usług, służących wytworzeniu tych usług. Z jednej strony wiadomo, że od 60% do 70% kosztów wytwarzania usług zdrowotnych związanych jest z pracą ludzką, niepodlegającą opodatkowaniu VAT, z drugiej jednak, pozostałe 30%-40% w jakimś stopniu jest tym podatkiem obciążone. Problem ten dotyczy głównie podmiotów inwestujących oraz tych stosujących dużą ilość wyrobów medycznych w procesach diagnostyczno-leczniczych.

Jesteśmy zdania, że należy znaleźć sposób rozwiązania tego problemu poprzez odpowiednie rozwiązania fiskalne, zgodne z prawem międzynarodowym (Dyrektywą VAT), które wyrównałyby możliwości rozwoju firm działających na rynku ochrony zdrowia z tym spoza tego sektora.

4. Zwiększenie ilości ustrukturyzowanych i legalnych środków w systemie

Będziemy wspierać rozwój wszystkich sposobów finansowania ochrony zdrowia, które redukują indywidualne ryzyko chorowania, a przez to podnoszą jakość życia, w szczególności osób chorych. Działania te to rozwój różnych form ubezpieczenia i akumulacji środków populacji na pokrycie kosztów leczenia jej chorych członków.

Jednocześnie zauważamy, że część środków finansowych obecnych w systemie ochrony zdrowia nie jest rejestrowana w systemie podatkowym. Dzieje się tak, dlatego, że pobierane są w sposób nieformalny, bez rejestrowania transakcji i odprowadzania odpowiednich podatków. Zjawisko takie zaburza normalne warunki konkurowania i powoduje, że prywatne placówki ochrony zdrowia nie mogą stabilnie się rozwijać. Będziemy zatem wspierać i promować działania, których celem jest ujawnienie i zalegalizowanie transakcji pomiędzy klientami a podmiotami i osobami pracującymi w systemie ochrony zdrowia.

Działania jakie mogą służyć wymienionym wyżej celom to:

  • zdefiniowanie w sposób możliwie szczegółowy, koszyka świadczeń gwarantowanych, co pozwoli wyodrębnić te świadczenia lub ich elementy, które nie są finansowane ze środków publicznych,
  • określenie ?standardu" usług poszczególnych typów przez wykluczenie określenia zakresu ?usługi ponadstandardowej", wykonywanych na życzenie i koszt pacjenta,
  • wprowadzenie oficjalnego współpłacenia za pewne rodzaje usług i/lub ich elementy,
  • wprowadzenie ulg podatkowych dla osób fizycznych z tytułu ponoszenia kosztów leczenia,
  • zaliczenie w koszty działalności podmiotów gospodarczych zakupu świadczeń zdrowotnych (postulat realizowany od 2007 roku)

5. Zasada pomocniczości w inwestycjach w ochronie zdrowia

Stała i spójna poprawa infrastruktury ochrony zdrowia wymaga większego zaangażowania środków prywatnych w ten proces. Zgodnie z ideologicznymi założeniami reformy z roku 1999, koszty inwestycji w ochronie zdrowia powinny ponosić samorządy lokalne, przy czym dotyczy to jedynie podmiotów sektora publicznego. Zjawisko takie jest ewidentną nierównością podmiotów ochrony zdrowia sektora, jako, że podmioty prywatne, kontraktowane ze środków NFZ uzyskują takie same a nawet niższe stawki ze usługi a inwestować muszą ze środków własnych. Przy tym samorządy lokalne często nie wywiązują się z założonych zadań lub robią to nieregularnie i nierównomiernie nawet wobec własnych placówek, co doprowadza do dekapitalizacji i w efekcie pogarszania jakości usług.

Przez większe zaangażowanie sektora prywatnego możliwa będzie stała poprawa jakości usług i bezpieczeństwa pacjentów. Żeby takie większe zaangażowanie prywatnego kapitału osiągnąć, należy:

  • zapewnić stabilne warunki inwestowania, w tym warunki prawne partnerstwa publiczno-prywatnego, długotrwałe kontrakty i promesy zakupów świadczeń,
  • zmniejszyć ryzyko inwestycyjne, przez zredefiniowanie roli samorządów w planowaniu, tworzeniu i utrzymywaniu infrastruktury ochrony zdrowia,
  • jasno stwierdzić, że opłaty NFZ uwzględniają element amortyzacji,
  • zwiększyć środki strukturalne UE na inwestycje w ochronie zdrowia w NPR na lata 2008-2013,
  • wprowadzić ulgi podatkowe dla inwestycji w ochronie zdrowia.

6. Upowszechnianie elektronicznej dokumentacji medycznej

Zwarzywszy na ilość dokumentów w ochronie zdrowia i uznawaną konieczność tworzenia dokumentacji procesów leczniczych, ze względu na potrzebę poprawy jakości i zabezpieczenia od skutków prawnych, istnieje konieczność upowszechniania dokumentacji elektronicznej w miejsce istniejące dokumentacji papierowej. W poprzednich latach Związek aktywnie działał na rzecz liberalizacji przepisów umożliwiających prowadzenie medycznej dokumentacji elektronicznej. Ostatecznie od 1.01.2011 obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia, które czyni wykonywalnym realizację tego postulatu..

Kolejny krok w postaci powszechnego Systemu Informacji w Ochronie Zdrowia został usankcjonowany ustawą. O ile jednak same cele ustawy są jak najbardziej uzasadnione, to pewne zapisy szczegółowe nie znajdują pełnej akceptacji Związku. Niepokój budzą następujące kwestie:

  • Zapewnienie otwartości systemów informatycznych, a przez to poszerzenie możliwości współpracy różnych systemów informatycznych, stosowanych przez placówki ochrony zdrowia, wymaga standaryzacji terminologii i słowników stosowanych w systemach informatycznych oraz uzgdonienia standardów komunikacyjnych pomiędzy modułami informatycznymi, działającymi w placówkach ochrony zdrowia.
  • O ile na budowę centralnego systemu została pozyskana znacząca pomoc unijna, o tyle przystosowanie się do rygorystycznych wymagań ustawy wymagać będzie znaczących inwestycji w każdym szpitalu. przychodni czy gabinecie lekarskim, bez względu na publiczny czy prywatn charaker jego własności. Sukces projektu wymaga wskazania tych środków na poziomie lkalnym.
  • Zbieranie nie zanonimizonwanej informacji medycznej w relacji do usług medycznych finansowanych w 100% ze środków prywtanych, którym nie towarzyszy wydawanie recept ze zniżką finansowaną ze środków publicznych, łamie w opinii Związku zasadę prywatności szczególnie wrażliwej informacji medycznej. Tam gdzie nie ma środków publicznych nie powinno być obowiązku dzielenia się osobową informacją medyczną z adminsitracją centralną.

7. Stabilność gospodarowania w sytuacji mono- lub oligopsomu

Uznając za naturalną sytuację, w której liczba instytucji nabywających świadczenia na rzecz ubezpieczonych w systemie publicznym jest ograniczona uważamy, że należy w najlepszy możliwy sposób zapewnić stabilność działania placówek działających w takim systemie. Stabilność ta powinna objawiać się w następujący sposób:

  • ogłaszanie wieloletnich planów i priorytetów w zakresie kontraktowania świadczeń zdrowotnych,
  • określania docelowej, rekomendowanej sieci zabezpieczenia świadczeń w publicznym systemie ochrony zdrowia,
  • ogłaszania priorytetów inwestycyjnych w ochronie zdrowia i realizacji ich na zasadach pomocniczości, z wykorzystaniem kapitału prywatnego i zastosowaniem promes na zakupy świadczeń,
  • podpisywania wieloletnich (3-5 letnich) umów na świadczenie usług zdrowotnych, z określonymi wielkościami gwarantowanych zakupów, (promes)
  • określeniu z odpowiednim wyprzedzeniem, planów dopuszczenia nowych podmiotów do rynku świadczeń.

8. Jasny, stabilny i sprawiedliwy system finansowania świadczeń NFZ

Z uwagi na fakt, że środki publiczne na ochronę zdrowia stanowią istotną, dla niektórych sektorów podstawową, część przychodów, należy dążyć do współpracy z NFZ w tworzeniu takie systemu finansowania, który spełniałby następujące cechy:

  • był jasny i zrozumiały dla poszczególnych partnerów - przez to zmniejsza pola konfliktu i zagrożenia wynikające z niewłaściwego stosowania,
  • był stabilny - nie zmieniał się zbyt często i pozwalał na długookresowe planowanie, szczególnie w kontekście procesów inwestycyjnych,
  • był sprawiedliwy - nie naruszał zasad równości traktowania, nie był wrażliwy na sektorowe lobby i by jego tworzenie było oparte na dobrej jakości danych i wiedzy.

Poza tym system powinien promować właściwe działania (równowaga produktywności i podnoszenia jakości) i nie obarczać świadczeniodawców nadmierna sprawozdawczością.

Dążenie do wypracowania takiego systemu finansowania świadczeń wymaga aktywnej współpracy z Narodowym Fundusze Zdrowia oraz w niektórych dziedzinach także z Ministerstwem Zdrowia. Właściwe wydaje przedstawianie propozycji dotyczących poszczególnych rozwiązań.

1. Wzmacnianie roli prywatnych świadczeniodawców w ochronie zdrowia

Rola systemu zabezpieczenia społecznego w zapewnianiu ochrony zdrowia obywateli nie podlega dyskusji. Model zapewniania zabezpieczenia na wypadek choroby, który polega na powszechności i solidaryzmie społecznym jest elementem wyboru politycznego obywateli Polski (jak i innych krajów europejskich) i nie jest kwestionowany. W modelu tym znaczna część (w praktyce polskiej około 60%) wydatków na ochronę zdrowia pokrywana jest ze środków o charakterze publicznym. W tym rozumieniu system ten jest i pozostanie publiczny.

W odróżnieniu jednak do lat sprzed transformacji ustrojowej (1989) oraz późniejszej reformy opieki zdrowotnej (1999), określone funkcje w tym systemie, mogą i powinny pełnić podmioty prywatne.

Wspierając zasadę pomocniczości zapisaną w preambule Konstytucji RP, jesteśmy zdania, że rola władz publicznych i administracji publicznej powinna koncentrować się na kwestiach regulacji i nadzoru, a powinna być ograniczana w dziedzinie bieżącej działalności, w szczególności w dostarczaniu usług zdrowotnych.

2. Równe traktowanie świadczeniodawców publicznych i prywatnych

Pochodną postulatu pierwszego jest równość w traktowaniu podmiotów publicznych i prywatnych w działaniach administracji ochrony zdrowia; tak głównego płatnika publicznego, jakim jest NFZ jak i innych organów administracji, w tym nadzoru sanitarnego, administracji lokalnej, administracji rządowej szczebla wojewódzkiego.

Pomimo konstytucyjnej równości podmiotów prywatnych i publicznych, potwierdzonej dodatkowo zapisami ustawowymi i wzmocnionej regulacjami UE wspierającymi konkurencję, obserwuje się stale przykłady łamania tej zasady w ochronie zdrowia w Polsce. Przykłady te dotyczą preferowania podmiotów publicznych w kontraktowaniu świadczeń, realizacji programów zdrowotnych na szczeblu administracji samorządowej, jak również stosowaniu różnych miar dla podmiotów prywatnych i publicznych w postępowaniu administracyjnym (np. nadzoru sanitarnego).

Postulujemy zatem rygorystyczne stosowanie zasady równego traktowania podmiotów i zwalczanie praktyk ograniczających konkurencję, w szczególności pomiędzy podmiotami publicznymi i prywatnymi. Zasada ta powinna dotyczyć dostępu do środków publicznych na świadczenia zdrowotne, ale również do środków inwestycyjnych, głównie unijnych. Równe traktowanie powinno mieć także miejsce w procesie rejestracji zakładów opieki zdrowotnej i dostępu do środków wydawanych przez samorządy lokalne na utrzymanie i rozwój infrastruktury ochrony zdrowia.

Równe traktowanie powinno także objawiać się możliwością pobierania kwot za świadczenia nieobjęte kontraktem przez placówki publiczne, a także powinno oznaczać, że placówki te nie będą prawem zmuszane do szczególnego traktowania personelu (patrz: ustawa 203).

3. Rozwiązanie problemu upośledzenia podmiotów ochrony zdrowia w dziedzinie VAT

Podmioty świadczące usługi medyczne, jako zwolnione z VAT, nie mają możliwości odliczenia podatku VAT opłaconego w wyniku nabycia materiałów i usług, służących wytworzeniu tych usług. Z jednej strony wiadomo, że od 60% do 70% kosztów wytwarzania usług zdrowotnych związanych jest z pracą ludzką, niepodlegającą opodatkowaniu VAT, z drugiej jednak, pozostałe 30%-40% w jakimś stopniu jest tym podatkiem obciążone. Problem ten dotyczy głównie podmiotów inwestujących oraz tych stosujących dużą ilość wyrobów medycznych w procesach diagnostyczno-leczniczych.

Jesteśmy zdania, że należy znaleźć sposób rozwiązania tego problemu poprzez odpowiednie rozwiązania fiskalne, zgodne z prawem międzynarodowym (Dyrektywą VAT), które wyrównałyby możliwości rozwoju firm działających na rynku ochrony zdrowia z tym spoza tego sektora.

4. Zwiększenie ilości ustrukturyzowanych i legalnych środków w systemie

Będziemy wspierać rozwój wszystkich sposobów finansowania ochrony zdrowia, które redukują indywidualne ryzyko chorowania, a przez to podnoszą jakość życia, w szczególności osób chorych. Działania te to rozwój różnych form ubezpieczenia i akumulacji środków populacji na pokrycie kosztów leczenia jej chorych członków.

Jednocześnie zauważamy, że część środków finansowych obecnych w systemie ochrony zdrowia nie jest rejestrowana w systemie podatkowym. Dzieje się tak, dlatego, że pobierane są w sposób nieformalny, bez rejestrowania transakcji i odprowadzania odpowiednich podatków. Zjawisko takie zaburza normalne warunki konkurowania i powoduje, że prywatne placówki ochrony zdrowia nie mogą stabilnie się rozwijać. Będziemy zatem wspierać i promować działania, których celem jest ujawnienie i zalegalizowanie transakcji pomiędzy klientami a podmiotami i osobami pracującymi w systemie ochrony zdrowia.

Działania jakie mogą służyć wymienionym wyżej celom to:

  • zdefiniowanie w sposób możliwie szczegółowy, koszyka świadczeń gwarantowanych, co pozwoli wyodrębnić te świadczenia lub ich elementy, które nie są finansowane ze środków publicznych,
  • określenie ?standardu” usług poszczególnych typów przez wykluczenie określenia zakresu ?usługi ponadstandardowej”, wykonywanych na życzenie i koszt pacjenta,
  • wprowadzenie oficjalnego współpłacenia za pewne rodzaje usług i/lub ich elementy,
  • wprowadzenie ulg podatkowych dla osób fizycznych z tytułu ponoszenia kosztów leczenia,
  • zaliczenie w koszty działalności podmiotów gospodarczych zakupu świadczeń zdrowotnych (postulat realizowany od 2007 roku)

5. Zasada pomocniczości w inwestycjach w ochronie zdrowia

Stała i spójna poprawa infrastruktury ochrony zdrowia wymaga większego zaangażowania środków prywatnych w ten proces. Zgodnie z ideologicznymi założeniami reformy z roku 1999, koszty inwestycji w ochronie zdrowia powinny ponosić samorządy lokalne, przy czym dotyczy to jedynie podmiotów sektora publicznego. Zjawisko takie jest ewidentną nierównością podmiotów ochrony zdrowia sektora, jako, że podmioty prywatne, kontraktowane ze środków NFZ uzyskują takie same a nawet niższe stawki ze usługi a inwestować muszą ze środków własnych. Przy tym samorządy lokalne często nie wywiązują się z założonych zadań lub robią to nieregularnie i nierównomiernie nawet wobec własnych placówek, co doprowadza do dekapitalizacji i w efekcie pogarszania jakości usług.

Przez większe zaangażowanie sektora prywatnego możliwa będzie stała poprawa jakości usług i bezpieczeństwa pacjentów. Żeby takie większe zaangażowanie prywatnego kapitału osiągnąć, należy:

  • zapewnić stabilne warunki inwestowania, w tym warunki prawne partnerstwa publiczno-prywatnego, długotrwałe kontrakty i promesy zakupów świadczeń,
  • zmniejszyć ryzyko inwestycyjne, przez zredefiniowanie roli samorządów w planowaniu, tworzeniu i utrzymywaniu infrastruktury ochrony zdrowia,
  • jasno stwierdzić, że opłaty NFZ uwzględniają element amortyzacji,
  • zwiększyć środki strukturalne UE na inwestycje w ochronie zdrowia w NPR na lata 2008-2013,
  • wprowadzić ulgi podatkowe dla inwestycji w ochronie zdrowia.

6. Upowszechnianie elektronicznej dokumentacji medycznej

Zwarzywszy na ilość dokumentów w ochronie zdrowia i uznawaną konieczność tworzenia dokumentacji procesów leczniczych, ze względu na potrzebę poprawy jakości i zabezpieczenia od skutków prawnych, istnieje konieczność upowszechniania dokumentacji elektronicznej w miejsce istniejące dokumentacji papierowej. W poprzednich latach Związek aktywnie działał na rzecz liberalizacji przepisów umożliwiających prowadzenie medycznej dokumentacji elektronicznej. Ostatecznie od 1.01.2011 obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia, które czyni wykonywalnym realizację tego postulatu..

Kolejny krok w postaci powszechnego Systemu Informacji w Ochronie Zdrowia został usankcjonowany ustawą. O ile jednak same cele ustawy są jak najbardziej uzasadnione, to pewne zapisy szczegółowe nie znajdują pełnej akceptacji Związku. Niepokój budzą następujące kwestie:

  • Zapewnienie otwartości systemów informatycznych, a przez to poszerzenie możliwości współpracy różnych systemów informatycznych, stosowanych przez placówki ochrony zdrowia, wymaga standaryzacji terminologii i słowników stosowanych w systemach informatycznych oraz uzgdonienia standardów komunikacyjnych pomiędzy modułami informatycznymi, działającymi w placówkach ochrony zdrowia.
  • O ile na budowę centralnego systemu została pozyskana znacząca pomoc unijna, o tyle przystosowanie się do rygorystycznych wymagań ustawy wymagać będzie znaczących inwestycji w każdym szpitalu. przychodni czy gabinecie lekarskim, bez względu na publiczny czy prywatn charaker jego własności. Sukces projektu wymaga wskazania tych środków na poziomie lkalnym.
  • Zbieranie nie zanonimizonwanej informacji medycznej w relacji do usług medycznych finansowanych w 100% ze środków prywtanych, którym nie towarzyszy wydawanie recept ze zniżką finansowaną ze środków publicznych, łamie w opinii Związku zasadę prywatności szczególnie wrażliwej informacji medycznej. Tam gdzie nie ma środków publicznych nie powinno być obowiązku dzielenia się osobową informacją medyczną z adminsitracją centralną.

7. Stabilność gospodarowania w sytuacji mono- lub oligopsomu

Uznając za naturalną sytuację, w której liczba instytucji nabywających świadczenia na rzecz ubezpieczonych w systemie publicznym jest ograniczona uważamy, że należy w najlepszy możliwy sposób zapewnić stabilność działania placówek działających w takim systemie. Stabilność ta powinna objawiać się w następujący sposób:

  • ogłaszanie wieloletnich planów i priorytetów w zakresie kontraktowania świadczeń zdrowotnych,
  • określania docelowej, rekomendowanej sieci zabezpieczenia świadczeń w publicznym systemie ochrony zdrowia,
  • ogłaszania priorytetów inwestycyjnych w ochronie zdrowia i realizacji ich na zasadach pomocniczości, z wykorzystaniem kapitału prywatnego i zastosowaniem promes na zakupy świadczeń,
  • podpisywania wieloletnich (3-5 letnich) umów na świadczenie usług zdrowotnych, z określonymi wielkościami gwarantowanych zakupów, (promes)
  • określeniu z odpowiednim wyprzedzeniem, planów dopuszczenia nowych podmiotów do rynku świadczeń.

8. Jasny, stabilny i sprawiedliwy system finansowania świadczeń NFZ

Z uwagi na fakt, że środki publiczne na ochronę zdrowia stanowią istotną, dla niektórych sektorów podstawową, część przychodów, należy dążyć do współpracy z NFZ w tworzeniu takie systemu finansowania, który spełniałby następujące cechy:

  • był jasny i zrozumiały dla poszczególnych partnerów – przez to zmniejsza pola konfliktu i zagrożenia wynikające z niewłaściwego stosowania,
  • był stabilny – nie zmieniał się zbyt często i pozwalał na długookresowe planowanie, szczególnie w kontekście procesów inwestycyjnych,
  • był sprawiedliwy – nie naruszał zasad równości traktowania, nie był wrażliwy na sektorowe lobby i by jego tworzenie było oparte na dobrej jakości danych i wiedzy.

Poza tym system powinien promować właściwe działania (równowaga produktywności i podnoszenia jakości) i nie obarczać świadczeniodawców nadmierna sprawozdawczością.

Dążenie do wypracowania takiego systemu finansowania świadczeń wymaga aktywnej współpracy z Narodowym Fundusze Zdrowia oraz w niektórych dziedzinach także z Ministerstwem Zdrowia. Właściwe wydaje przedstawianie propozycji dotyczących poszczególnych rozwiązań.

Inne artykuły

Pionierskie na skalę światową operacje arytmii w Szpitalu Medicover

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

W grudniu 2021 roku w Klinice Kardiologii Szpitala Medicover w Warszawie wykonano pierwsze na świecie zabiegi łączące krioablację z ablacją pulsacyjnym polem elektrycznym. Można oczekiwać, że ta nowatorska technika pozwoli na poprawę wyników leczenia i skrócenie czasu ablacji migotania przedsionków.

Pacjentami byli dwaj mężczyźni w wieku 32 i 60 lat. Obie ablacje zakończyły się powodzeniem.

Zabiegi zostały przeprowadzone przez doktora Pawła Derejko ze Szpitala Medicover oraz doktora Atula Vermę, profesora na Uniwersytecie w Toronto. Ablacja obejmowała izolację żył płucnych oraz tylnej ściany lewego przedsionka za pomocą specjalnego cewnika PFCA zasilanego przez opatentowane urządzenia do krioablacji Adagio iCLAS™ i ablacji pulsacyjnym polem elektrycznym (PFA).

-PFCA jest unikalnym połączeniem opracowanej przez firmę Adagio techniki krioablacji w ultra-niskiej temperaturze (ULTC, ultra-low temperature cryoablation), po której natychmiast wykonuje się ablację polem elektrycznym (PFA, pulsed field ablation), przy użyciu tego samego cewnika – informuje dr Atul Verma.

-W wyniku krótkotrwałej krioablacji dochodzi do zamrożenia fragmentu tkanki mięśnia sercowego, co umożliwia skupienie pola elektrycznego na zamrożonych obszarach i ograniczenie działania prądu w innych tkankach i narządach. W praktyce eliminuje to efekty uboczne towarzyszące tradycyjnej metodzie PFA, takie jak skurcze mięśni szkieletowych, działanie na nerw przeponowy i powstawanie mikropęcherzyków. Jednocześnie celowemu uszkodzeniu podlegają wyłącznie komórki mięśnia sercowego pozostające w bezpośredniej styczności z cewnikiem. Cewnik pokryty lodem pozwala na dostarczanie impulsów o wyższym napięciu bez tych niepożądanych efektów. Ponadto ULTC ułatwia stabilny kontakt z tkankami poddawanymi ablacji – wyjaśnia.

-Połączenie ULTC i PFA w PFCA wykorzystuje zalety i eliminuje ograniczenia obu technologii – podsumowuje Olav Bergheim, prezes i dyrektor generalny Adagio Medical.

Korzyści płynące z użycia nowej technologii zaobserwowane w badaniach przedklinicznych przedstawiono na początku 2021 roku, a teraz potwierdzono je w trakcie pierwszych przełomowych zabiegów u ludzi. Otwiera to nowe możliwości dla osób leczonych z powodu migotania przedsionków.

Wyniki i doświadczenia kliniczne płynące z wykonanych procedur zostały przedstawione 15 stycznia 2022 roku na konferencji „AF Symposium 2022” w Nowym Jorku, najważniejszym wydarzeniu medycznym dotyczącym zabiegowego leczenia migotania przedsionków.

-Fakt, że te innowacyjne zabiegi zrealizowane zostały z powodzeniem właśnie w Szpitalu Medicover, jest dla nas wyróżnieniem, ale i potwierdzeniem naszego szeroko pojmowanego przygotowania do przeprowadzania najwyższej klasy operacji ratujących życie i poprawiających jakość życia pacjenta -– mówi dr hab. n. med. Paweł Derejko, kardiolog, kierownik Kliniki Kardiologii i Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Medicover, ekspert w zakresie ablacji podłoża zaburzeń rytmu serca (arytmii).

W Szpitalu Medicover wykonywanych jest przeciętnie 450 ablacji w ciągu roku. Do chwili obecnej wykonano ich prawie trzy tysiące. Większość chorych poddawanych ablacji to chorzy z migotaniem przedsionków, czyli arytmią, która poza pogorszeniem jakości życia, istotnie zwiększa śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych. Szacuje się, że w Polsce zmaga się z nią około 400 000 pacjentów.

Dr hab. n. med. Paweł Derejko (po prawej) oraz dr Atul Verma (w środku) z personelem operacyjnym

Przeczytaj teraz

95 procent uczestników Barometru Satysfakcji 2021 poleca placówki Orpea

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

Prawie 95 procent uczestników badania jakości usług poleciłoby Dom opieki Orpea oraz zgodziło się ze sformułowaniem: „Ufam, że Dom opieki zadba o mnie / moją bliską osobę” – wynika z badania satysfakcji, które odbyło się w ostatnim kwartale 2021 roku we wszystkich placówkach Grupy Orpea na świecie.

Najczęstsze powody rekomendacji Domów opieki pod szyldem Orpea Rezydencje to ogólne zadowolenie ze świadczonych usług, przyjemne i spokojne otoczenie, ciepłe i „ludzkie” powitanie.

Ankietowani pozytywnie wypowiadali się także na temat jakości i ciągłości opieki medycznej, a także jakości posiłków i dbania o dobre samopoczucie mieszkańca.

Ankieta obejmowała pytania o poziom zadowolenia z obszarów działalności dotyczącej udzielania informacji w recepcji, stanu utrzymania, czystości obiektów oraz ich przystosowania do potrzeb mieszkańców.

Oceniana była także infrastruktura, czyli oznakowanie, funkcjonalność, miejsca odpoczynku, otoczenie domu, podejście personelu, czyli jego uprzejmość, dostępność, umiejętności, pomoc w przemieszczaniu się, a także jakość opieki, komunikacja i dostępność.

Czytaj także: Rusza budowa kolejnego Domu opieki pod marką Orpea Rezydencje w Warszawie >>>

Wśród zagadnień zawartych w ankiecie znalazła się także ocena przedsięwzięć aktywizujących, czyli animacji, wydarzeń i zajęć na świeżym powietrzu, posiłków (różnorodność, pomoc w spożywaniu, okolicznościowe menu świąteczne), a także pokoje – ich czystość, dostosowanie do potrzeb mieszkańca oraz respektowanie prywatności oraz udzielanie informacji – dostępność zespołu kierowniczego, dostępność informacji o aktywnościach, wyjaśnianie zasad pobytu.

W pytaniach zamkniętych ankietowani ocenili każdy obszar w 4-stopniowej skali, wybierając z czterech ocen: bardzo dobry, dobry, dostateczny i niedostateczny.

Wyniki ankiety wskazały, że wszystkie obszary uzyskały w sumie ponad 80 procent ocen dobrych i bardzo dobrych. Najwyższy ogólny wskaźnik zadowolenia otrzymały obszary Dom opieki i Dostosowanie infrastruktury.

W pozostałych obszarach najlepsze noty przyznano za profesjonalizm i życzliwość zespołów recepcji, uprzejmość, dostępność, umiejętności i kompetencje personelu, czystość pokoi oraz wyjaśnienie zasad pobytu (umowa, regulamin).

– Bardzo się cieszę, że niemal wszyscy uczestnicy badania – których liczba z roku na rok rośnie – poleciliby nasz Dom bliskim i znajomym. Decydującym czynnikiem rekomendacji jest ogólne zadowolenie ze świadczonych usług. W połączeniu ze wzrostem (w porównaniu do 2020 roku) zadowolenia z jakości opieki, ten wysoki wskaźnik rekomendacji oznacza, że pomimo kolejnego ciężkiego roku pod znakiem pandemii, nasze zespoły stanęły na wysokości zadania. Co prawda nieznacznie (z 8,5 do 8,1 rok do roku) spadło zadowolenie z atrakcyjności i różnorodności organizowanych w naszych Domach animacji i wydarzeń, ale trzeba pamiętać, że Covid-19 wymusił zmianę ich formuły. Z przyczyn oczywistych, mają one teraz bardziej wirtualny charakter i nie są – jak wcześniej – powszechnie dostępne dla rodzin. Niemniej jednak, nasi animatorzy i terapeuci robią wszystko, by w harmonogramie każdego dnia znalazły się ciekawe zajęcia i aktywności. Dlatego nasze Domy często zamieniają się w profesjonalne kina czy teatry, a mieszkańcy uczestniczą w warsztatach pszczelarskich, uczą się obsługi tabletów, poznają tajniki robotów, jeżdżą na wirtualne wycieczki po całym świecie – powiedziała Beata Leszczyńska, prezes zarządu Orpea Polska.

Czytaj także: Pomimo pandemii realizujemy strategię rozwoju >>>

Orpea Polska działa od 2001 roku. Oferuje ponad 1250 miejsc w nowoczesnych domach opieki dla seniorów i klinikach specjalizujących się w rehabilitacji neurologicznej, ogólnoustrojowej i kardiologicznej.

Domy i kliniki zlokalizowane są na Mazowszu, w Chorzowie i we Wrocławiu, gdzie poza domem opieki funkcjonują Mieszkania dla Seniorów (formuła assisted living).

Orpea Polska oferuje opiekę na oddziałach rehabilitacyjnych oraz w ośrodkach opiekuńczo-leczniczych w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia lub w formie komercyjnej.

Od 2016 roku firma jest częścią Grupy Orpea, obecnej w branży od 1989 roku z potencjałem ponad 110 000 miejsc w domach opieki, klinikach rehabilitacyjnych i psychiatrycznych (ponad 1000 placówek) w 25 krajach.

Przeczytaj teraz

Certyfikat dla laboratorium genXone

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

Pod koniec 2021 roku Laboratorium Diagnostyki Molekularnej spółki genXone uzyskało certyfikat potwierdzający uczestnictwo w Programie Zewnętrznej Oceny Jakości EQA Labquality.

Labquality to międzynarodowy program oceny jakości w medycynie laboratoryjnej. Certyfikat dotyczy wszystkich paneli diagnostycznych wykonywanych w ramach pracy laboratorium. Został wydany na 12 miesięcy.

Jego otrzymanie jest dowodem na to, że dbałość o najwyższą jakość pracy jest jednym z priorytetów spółki genXone.

GenXone to spółka z branży biotechnologicznej, która specjalizuje się w sekwencjonowaniu NGS (ang. next generation sequencing) oraz diagnostyce medycznej. Jest pierwszym w Polsce i jednym z pierwszych dziesięciu na świecie laboratoriów wykorzystujących technologię sekwencjonowania nanoporowego w wielu obszarach nauki, biznesu i medycyny.

Czytaj także: Projekt Nanobiome nagrodzony w konkursie Innowacyjni dla Wielkopolski >>>

Współpracuje jako partner komercyjny z firmą Oxford Nanopore Technologies – światowym liderem innowacji biotechnologicznych.

Spółka ma siedzibę w Złotnikach koło Poznania. Jej prezesem jest Michał Kaszuba.

Największym akcjonariuszem genXone S.A. jest Diagnostyka S.A., która posiada obecnie 38,61 procent akcji spółki oraz tyle samo procent głosów na WZA.

Przeczytaj teraz

Centrum Badawczo – Rozwojowe AHP z certyfikatem

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

Centrum Badawczo – Rozwojowe, należące do American Heart of Poland S.A., uzyskało Certyfikat Dobrej Praktyki Laboratoryjnej. Otrzymał go ośrodek badań przedklinicznych nowych wyrobów medycznych. Dotychczas  certyfikat taki otrzymały nieliczne działające w Europie jednostki naukowe.

Dobra Praktyka Laboratoryjna (DPL, ang. Good Laboratory Practice ) to system jakości zgodny z przepisami prawa zawartymi w rozporządzeniu ministra zdrowia z 3 sierpnia 2021 roku oraz zgodny z dyrektywą 2004/9/EC Parlamentu Europejskiego i Rady oraz właściwymi dokumentami OECD.

Certyfikat Dobrej Praktyki Laboratoryjnej potwierdza, że placówka dba o wysoką rzetelność swojej działalności na każdym jej etapie – od planowania, przez prowadzenie i monitorowanie badań przedklinicznych, aż po ich ocenę pod kątem bezpieczeństwa zarówno dla człowieka, jak i dla środowiska.

Czytaj także: Certyfikat dla platformy Medicover Benefits >>>

DPL wyznacza także standard w zakresie prowadzenia dokumentacji, jej archiwizacji oraz późniejszej prezentacji i interpretacji otrzymanych wyników.

Centrum Badawczo Rozwojowe AHP działa od 2004 roku, prowadzi badania translacyjne, których celem jest wprowadzenie do codziennej praktyki klinicznej nowych technologii.

Grupa American Heart of Poland prowadzi ośrodki, w których działają oddziały kardiologii interwencyjnej, chirurgii naczyniowej oraz kardiochirurgii, pełniące 24-godzinne dyżury między innymi dla chorych z różnymi postaciami ostrego zespołu wieńcowego, w tym ostrego zawału serca.

W ramach Grupy działają marki: Polsko-Amerykańskie Kliniki Serca, Nafis, Centrum Kardiologii Józefów, Med Pro, Intercard, Podlaskie Centrum Sercowo-Naczyniowe, Centrum Zdrowego Serca Telcor, I-Kar oraz Uzdrowisko Ustroń.

Przeczytaj teraz

CenterMed: nowe poradnie w ramach NFZ w Krakowie

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

Od początku stycznia 2022 roku w placówce CenterMed w Krakowie przy ulicy Świętego Łazarza 14 funkcjonują dwie  nowe poradnie, ktróre oferują świadczenia są finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.

Są to: poradnia chirurgii ogólnej, poradnia chirurgii urazowo-ortopedycznej, a także pracownia RTG. W poradniach rozpoczęli także pracę nowi lekarze.

Przy ulicy Świętego Łazarza w Krakowie działa Szpital CenterMed, który prowadzi oddziały – chirurgii dziecięcej, chirurgii ogólnej, chirurgii urazowo-ortopedycznej, chirurgii urazowo-ortopedycznej dla dzieci, otolaryngologii dziecięcej, urologii dziecięcej, ginekologiczny oraz chirurgii plastycznej.

CenterMed prowadzi także sieć przychodni, które działają w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Lublinie, Nowym Sączu i Bochni.

Placówki sieci oferują opiekę medyczną od badań diagnostycznych, poprzez medycynę pracy, konsultacje lekarzy pierwszego kontaktu, lekarzy specjalistów, zabiegi ambulatoryjne, rehabilitację, badania profilaktyczne i usługi stomatologiczne, aż po opiekę szpitalną. CenterMed współpracuje z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz firmami ubezpieczeniowymi.

Przeczytaj teraz

Pracodawcy RP postulują zmiany w opiece nefrologicznej

Autor: Magdalena Okoniewska
Dodano: 22.01.2022

Pracodawcy RP, biorąc pod uwagę potrzebę wdrożenia kompleksowej koordynowanej, opartej na wartościach, nowoczesnej opieki nefrologicznej w Polsce, wystąpili do Ministerstwa Zdrowia z inicjatywą spotkania i przedyskutowania koniecznych do przygotowanie odpowiednich systemowych rozwiązań w tym zakresie świadczeń opieki zdrowotnej.

Pracodawcy RP wskazują, że nierównomierny populacyjnie rozkład poradni nefrologicznych, niewystarczająca i niedofinansowana opieka szpitalna w zakresie oddziałów nefrologicznych, nadmierne wymogi w zakresie zasobów ludzkich, fragmentyzacja opieki, a także niski poziom świadomości w zakresie prewencji powoduje, że Polska jest krajem, w którym liczba pacjentów nowo włączanych do dializoterapii jest na jednym z najniższych poziomów w Europie a liczba leczonych na milion dużo niższa od średniej europejskiej.

Czytaj także: Opieka koordynowana i opieka oparta na wartości to przyszłość ochrony zdrowia >>>

Trudna jest także sytuacja finansowa ambulatoryjnych stacji dializ. Dlatego też poza koniecznością przygotowania zmian organizacyjnych niezbędne jest podjęcie pilnych działań celem dostosowania wyceny produktów z zakresu dializoterapii tak aby możliwe było utrzymanie obecnego potencjału stanowisk dializacyjnych i liczby ośrodków dializacyjnych oraz utrzymanie personelu w ośrodkach.

-Problemy finansowe, z którymi przyszło się mierzyć, skutkują zamykaniem pierwszych ambulatoryjnych stacji dializ a problemy z utrzymaniem personelu dotykają wszystkich, w tym również sektor publiczny czego najlepszym przykładem są sytuacje obserwowane między innymi w Rybniku, Płocku czy też Suwałkach – czytamy w piśmie Pracodawców RP.

Czytaj także: Powinniśmy płacić za zdrowie, a nie za chorobę>>>

Wzrost kosztów utrzymania związany jest ze wzrostem płacy minimalnej, oczekiwaniami finansowymi personelu medycznego, a także wprowadzaniem przepisów związanych z Polskim Ładem czy wzrostem kosztów transportu, wywozu śmieci, energii elektrycznej i gazu.

Pismo Pracodawców RP dostępne jest tutaj>>>

Przeczytaj teraz